Verslag van de Langste Dag Tocht 2026

Dit reisverslag is gebaseerd op het logboek van Coaster Ori.

Zondag 14-6
Huizen naar Pampushaven

NW 4-5 Bft
5 uur onderweg

Zaterdagavond heb ik met mijn vrouw de boot klaargemaakt in jachthaven Huizerhoofd, en hebben we in de haven overnacht. Zij is deze dag meegevaren, voordat ze maandag weer naar kantoor gaat.
Direct uit de haven merken we dat de wind best fel is, en al 5 minuten later breekt het pinnetje van de snapshackle van de fokkeschoot, die we vervangen met een kleine Dyneema shackle.

De windrichting is niet gunstig, maar ze krijgt het voor elkaar om een dutje te doen in de cuddy terwijl we urenlang tegen de klotsgolfjes inbeuken op fok en druil.

Met name in de smalle geul na de Hollandse Brug duurt dat enige tijd. Door de drukte moet ik daar regelmatig kortere slagen maken, en elke keer overstag kost ons wat voortgang.

Bij aankomst leggen we de boot wat dieper in Pampushaven voor anker, want bij de ingang ligt een charterschip met drum and bass. Samen komen we bij en wordt er wat lekkers voor me gekookt voordat ik mijn vrouw naar het steigertje breng, waar ze met een taxi terug naar de auto en weer naar huis gaat.

De rest van de tocht vaar ik solo. Ondertussen is rond 18.00 uur ook coaster Fiddler’s Green gearriveerd, die even verderop gaat liggen. Die avond breekt ook de stagkikker, die toch niet zo geschikt blijkt voor de dikte van Ori’s stag. Slapen lukt uiteindelijk, want met de wind over de dijk en wat deinende golven vanuit het havenhoofd rolt het bootje toch nog gemeen veel.

De eerste poging om een slip op de ankerlijn te leggen hielp daarbij niet veel, wat ik afschuif op het feit dat we hier niet op de stroming ankeren.

Terwijl ik al in mijn slaapzak lig, komt coaster Juno ook aan. Die kiest een betere ankerplek zonder direct zicht op het havenhoofd. Onthouden voor volgende keer.

Maandag 15-6
Pampushaven naar Marker Wadden

NW 4 afnemend 2 Bft
7 uur onderweg

Na palaver met een vlotje aan Juno zoeken we een kleine baai aan het noorden van de Marker Wadden dat nog niet als verboden gebied is aangegeven. Daar willen we beschutting zoeken voor de draaiende wind vannacht. Vandaag zijn we met 4 bootjes, want ook longboat cruiser Leentje heeft zich vanaf De Blocq van Kuffeler bij ons gevoegd. Gisteren zijn ze daar naartoe gevaren vanuit Lelystad.

Juno ligt al snel in het baaitje, terwijl de rest van ons zich eerst voor anker buiten verzamelt, om samen op zoek te gaan.
Hoewel een schip van de plaatselijke autoriteiten Juno kort heeft bekeken, zijn we niet gevraagd om weg te gaan.
We liggen heerlijk tussen de vogels, stenen en strandjes in een klein baaitje. Daar maken we eerst een vlot op eigen ankers voor een palaver voor morgenochtend. Als laatste kom ik aanvaren. Het blijkt een aardige puzzel, maar het lukt me uiteindelijk om met de ene hand op de wrikriem en met de andere hand de ankerlijn vierend een plekje langszij te krijgen. Zodra het zwaard eenmaal naar beneden ging, bleek dat een stuk gemakkelijk.

Tijdens het koken op mijn spiritusbrandertje heeft onopgemerkt, binnen de aluminium omhuizing van het kookstel, een strip zelf aangebrachte antislip strip vlam gevat. Bij het opruimen van het kookstel bleek de kuipvloer onder het kookstel namelijk vol met een soort houtskool te liggen. Wat het anders geweest kon zijn, kan ik ook niet verklaren. Terwijl de zon al laag staat haal ik de kuipvlonders omhoog en poets ik alle roetige rommel schoon om te voorkomen dat morgen alles op de boot zwart kleurt. We overnachten met heerlijk helder weer.

Dinsdag 16-6
Marker Wadden naar Oostdijk werkhaven

NO/O 3-4 Bft
4 uur onderweg

Vandaag staat er alleen gunstige wind voorspeld in de ochtend, en draait de wind later verder vanuit het noorden. We gaan daarom om 8.00 uur ankerop om de oostenwind te gebruiken. Ik begin met een gereefd grootzeil, maar haal dat rif er later uit wanneer het toch niet nodig blijkt. De groep loopt vooruit, en kijkend naar de waterkaart vaar ik bijna het beroeps-kanaal in voordat ik Juno bij de ingang van de sport-sluizen zie liggen.

Na het schutten varen we een stukje naar het noorden langs de kust totdat we de werkhaven zien liggen. Gewaarschuwd voor strekdammen onderwater houden we ons aan de noordkant van het rijtje tonnen. Met heldere rustige hemel en warme zon wordt het een idyllisch plekje achterin de werkhaven, met genoeg ruimte om allemaal een ankerplekje te zoeken.

Na een dutje in de schaduw van de cuddy komt daar plotseling Juno langsmotoren, die als een ware watertaxi bemanning van de Leentje van en naar het steigertje bij de ingang van de werkhaven heeft gebracht. Dankbaar vang ik een zak met 5 krentenbollen, die toegeworpen wordt. Nieuwe lunchvoorraad!

Als het avond wordt besluit ik om de vlaggetjes van de vlaggenlijn af te halen. Die maken namelijk nog wel wat geluid ‘s nachts. Als de vlaggenlijn enkel nog de radarreflector vast heeft, zet ik die strak vast. Daar kan de reflector niet tegen. Even later sta ik met een halve reflector in mijn hand, en hangt de andere dop nog bovenin de mast aan het andere eind van het lijntje. Gelukkig heb ik de mik aan boord om de mast te strijken. Even later is de dop weer teruggeduwd, en hangt de reflector in de andere stag. Ditmaal zonder strak gespannen vlaggenlijntjes. Nu weet ik waarom er in jachthaven Huizerhoofd een boot ligt met een lege radarreflector koker in de mast.

Het klikhor dat bij het recent geplaatste Gebo luik hoort is ondertussen een beetje lam geraakt. Dat zit namelijk met enkel fragiele plastic klemmetjes vast. Mailtjes zijn uitgestuurd om een reserveonderdeel te zoeken. Het plan voor morgen: 10.00 uur naar Den Oever, en slapen op zout!

Oosthaven

Woensdag 17-6
Oostdijk naar Den Oever Waddenhaven

W 3-5 Bft
3 uur onderweg

Vandaag racen we met halve wind naar Den Oever, wat zorgt voor een snelle tocht. Na ruim 2 uur zeilen zijn we linksaf geslagen voor de sluisingang, en liggen we voor het strandje tussen de waterplanten in het ondiepe voor anker.

Na de lunch schutten we in een bijzonder volle sluis, waar alle schepen na dwarsliggen en een hoop gepuzzel allemaal een plek vinden. Even later stomen we onder de brug door op weg naar de Waddenhaven, waar vlak voor de ingang mijn buitenboordmotor afslaat. Leentje vaart vlak achter me, en schiet me te hulp door Ori even vast te houden terwijl ik het probleem oplos. De oorzaak was al snel duidelijk: het brandstofslangetje was losgeraakt. Waarschijnlijk is dat al tijdens het schutten gebeurd, want de motor kan enkele minuten doorlopen op de brandstof die nog in de motor zit. Gelukkig is de motor niet tijdens het schutten afgeslagen. Later die avond vinden we de oorzaak: Hoewel het slangetje met een lipje geborgd is, is het gemakkelijk om die borging los te tikken bij het uitzetten van de motor. De rode knop daarvoor zit namelijk vlak naast te brandstoftoevoer. Opletten dus.

We eten in Den Oever gefrituurde vis en haring, en plannen onze toch naar het Posthuiswad. Ik zie er tegenop, omdat ons plan buitenom Texel loopt. Deze tocht is voor mij een terugkeer na jaren weg van het Wad, en de eerste keer alleen en op de Ori. Het voelt alsof ik opeens wel heel ver uit mijn comfort-zone stap. Onder genot van een glaasje whisky bespreken we in detail de verschillende risico’s die bij het bevaren van het Molengat en het Eierlandse Gat horen, en de manieren waarop die met de huidige weersvoorspelling beperkt blijven. Nerveus ga ik naar bed toe vandaag.

Donderdag 18-6
Den Oever naar Den Helder KMJC

Varierend 0-2 Bft
4 uur onderweg

De eerste dag op het Wad sinds jaren! Met de ebstroom gaan we naar buiten, waarbij het een kunstje is om met de beperkte wind in de vaargeul te blijven liggen. Fiddler’s Green en Leentje pakken de roeiriemen erbij, en nemen een stevige voorsprong. De bemanning van beiden heeft een achtergrond in roeien, horen we later aan de borreltafel.

Als later de wind nog steeds niet komt, zetten we de motor bij om Den Helder te halen voordat het tij keert. Nadat we onze plannen hebben gedeeld om naar de Koninklijke Marine Jacht Club (KMJC) te varen, komt coaster SeaNymph ons tegemoet varen en worden we warm naar binnen geloodst.

Op het windstille Malzwin



Alsof het een grap is, wakkert de wind aan tot 2 Bft zodra de haven vlakbij is. Alleen SeaNymph rolt daar nog even de zeilen voor uit. De avond brengt ons een diner met uitzicht op de haven, een prachtig rode zonsondergang en 2 hazen op de dijk. Ik draai nog een snel een was om die vroeg in de ochtend uit de droger te halen. De wekker gaat namelijk om 5 uur, zodat we om 6.30 uur kunnen uitvaren naar het Posthuiswad. Ik ben nog steeds wat nerveus om buitenom de zee op te gaan. Toch heb ik vandaag wat meer zelfvertrouwen gekregen, nu ik weer zout water onder de kiel heb gehad.


Vrijdag 19-6
Den Helder naar Posthuiswad, buitenom Texel

Z 1-4 Bft
6,5 uur onderweg


We beginnen de tocht met bijna geen wind. De Drascombe-vloot blijkt later door een niet nader te noemen NKDE-redacteur gespot te zijn via de webcam van Hotel Lands End dat naast de veerhaven staat.


Als we het Marsdiep zijn overgestoken en de zuidkust van Texel bereiken is aan de tonnen te zien dat het tij al gekeerd is. Volgens ons plan willen we dan al de hoek om zijn, om aan de Noordzee-zijde van de stroming gebruik te kunnen maken. Als we netto minder dan 1 knoop vooruit gaan zetten we de motor bij, en volgt de vloot Juno op de motor totdat besloten wordt dat we nu ook echt wind en stroom mee hebben. Dat gebeurt zodra we in het staartje van het Molengat zitten. Zodra de motor uit gaat wordt het een prachtige en rustige tocht met wind en tij mee. Terwijl we nog heerlijk rustig en zonnig weer hebben en de wind langzaam aan aanwakkert besluit Juno in het zicht van het Eierlandse Gat om een rif te leggen. Met de waarschuwingen over dit zeegat in het achterhoofd volgen we allemaal, en dat blijkt niet overbodig. Zelfs met rustige wind en gunstig tij is het actief varen.

We krijgen windstoten, en de zee krijgt daar pittige klotsgolven. Een enorm contrast met de rust die we een kwartier daarvoor op zee hadden. Met slecht weer zou ik hier echt niet willen zijn.
Met een half oog op kaart en navigatie koersen we allemaal zorgvuldig de juiste geul in, en hoeven we vandaag De Cocksdorp niet aan te doen. Het is bijzonder hoe snel het hier naar binnen stroomt.

Zodra we onder Vlieland varen keert de rust weer terug. Ondertussen is het bijna hoogwater, en gaan we met gemak noordwaards vanaf kardinaal VH-GAS-N. Tot vlak tegen het duin aan blijft het heel diep, en op 30 meter van de kust ankeren we op een diepte van 2 voet vlak buiten de paaltjes van het afgezette gebied. Zodra we droog liggen gaat de bemanning van Leentje en Fiddler’s Green het eiland over voor een zoute duik in de Noordzee. Zelf rust ik wat uit en kook ik aan boord, waarna er een borrel gehouden wordt in pub Fiddler’s Green en we onszelf op de schouder kunnen kloppen voor een succesvolle tocht.


Na een korte wandeling met Michel (Juno) zien we het onweer uit het zuiden steeds dichterbij komen. Het lijkt wel de hele horizon te vullen. Snel pak ik de gedroogde vaatwas en maak ik de boot klaar voor de komende regen. Terwijl het weer langzaam omslaat en het schemert bedenk ik me dat er nog geen toplicht hangt. In de haast die op te hangen valt het batterijlampje overboord en rolt het door de natte modder. Gelukkig weet ik het Wad daarvan te redden met een pikhaak.

Eenmaal binnen in de cuddy barst de onweersbui los, en voel ik de boot bewegen met de windvlagen. In de slaapzak lees ik over de waarschuwingscodes van het KNMI en de schade die windstoten in de rest van het land aanrichten, en realiseer ik me dat de zeilen niet stormvast zijn opgeborgen. Ze zitten enkel vast met de gebruikelijke elastieken. Ik besluit binnen te blijven en het niet te riskeren om nu nog in het donker op de cuddy te klimmen als het niet absoluut nodig is. Wel ben ik paraat op het geluid van loszittend zeil. Later horen we dat het grootzeil van Leentje opnieuw vastgemaakt moest worden.

Volgens de weersvoorspelling kan de bui nog uren duren, en tussen het natuurgeweld val ik in slaap. De eerste keer buitenom, en daarbij ook nog het Eierlandse Gat aandoen. Dit was een echte vuurdoop voor de nieuwe boot, en voor mijn terugkeer naar het Wad.

Buitenom Texel

Posthuiswad


Zaterdag 20-6
Posthuiswad naar Vlieland haven

W 2-3Bft
1,5 uur onderweg

Met uitgeboomde fok en druil varen we met een slakkengangetje naar het oosten langs de duinen, totdat we rond het keren van het tijd bij de haven uitkomen. Daarbij hebben we heerlijk genoten van de zon en het uitzicht.

De haven blijkt enorm en ook vrij vol. We leggen drie-diep aan tegen de steiger, en Fiddler’s Green krijgt een box toegewezen. Hij laat de boot hier namelijk een tijdje achter op Vlieland, om de tocht later te vervolgen.

In de avond hebben we contact met de Lutgerdina, een tweemast klipper geschikt voor rolstoelen waar mijn vader te gast is. Hij is voormalig Kringlid met houten lugger Elliott, en heeft onze nieuwe Ori nog niet gezien. Het is een grote wens van me om hem op het wad te begroeten, en het zou ook prachtig zijn als hij na jaren weer een groepje Drascombes van de Kring ziet varen, zoals hij dat zelf voor zijn ongeluk ook heeft gedaan. De Lutgerdina plant om na 15.00 uur hoogwater morgen van Harlingen uit te varen naar Vlieland. We plannen Harlingen aan te doen onderweg naar het zuiden, om hem te ontmoeten. Ook bellen we met de sluiswachter in Kornwerderzand omdat de brug gestremd is. Hij stelt ons gerust dat er nog steeds geschut wordt, als je het maar voor elkaar krijgt om onder de brug door te gaan.

Zondag 21-6
Vlieland haven naar Kornwerderzand, met tijstop op Harlingen strand

NO 4Bft
11 uur onderweg


Deze dag varen we het grootste deel aan de wind. Eerst varen we met het laatste uitgaand tij het zeegat in ten oosten van Vlieland, waar we om de plaat heen varen op weg naar de Blauwe Slenk.

We krijgen een stevige wind terwijl ik met volle zeilvoering vaar. Een tijdje is dat vol te houden, maar eigenlijk past het helemaal niet bij de kracht van de wind. Ook begin ik langzaam wat af te koelen ondanks het zonnige weer. Ik heb namelijk alleen een zeilbroek aan, zonder jas. Met de golfslag krijg ik toch wel regelmatig wat buiswater over me heen, en mijn shirt is niet langer droog.

Juno en Leentje schieten verder vooruit terwijl ik zaken op orde stel. Eerst gaat het grootzeil weg om het varen wat rustiger te maken. Terugzetten met een rif kan altijd nog. Bovendien reeft het grootzeil van Ori maar 1 maal, en heeft dat zeil nog steeds veel oppervlak. Daarna trek ik de jas aan. Het sport-shirt zal uiteindelijk wel weer drogen door de ademende laagjes.

Met wat slokken warme chocomel uit de thermoskan voel ik mezelf weer opwarmen, en vaar ik de ingang van de Slenk in. Op enkel fok en druil heb ik nog net voldoende snelheid om de golven te bevaren, maar het gaat niet erg snel. Via VHF hoor ik dat Juno en Leentje al een half uur op me hebben gewacht in het Fransche Gaatje, en nu hun tocht vervolgen. Omdat ze meer zeil voeren dan ik splitsen we op en zullen we elkaar in Harlingen zien.

Na een eerste stuk op halve wind is de tocht door de Slenk vooral opkruisen in stroom (mee) tegen wind (tegen). Het is een pittige tocht, die af en toe best heftig is.

Op de VHF hoor ik een gesprek tussen Juno en Leentje, dat ze de Lutgerdina al gespot hebben. Later blijkt dat Juno ook wuivend een stukje met ze meegevaren is. Dit is echter veel eerder dan ze gepland waren om uit te varen, dus ik zet mijn telefoondata aan. Daar zijn de gemiste oproepen en berichten van de bemanning van de Lutgerdina, die meedelen dat ze eerder uitvaren. Ik bel ze terug terwijl ik in de verte al het silhouet van het schip zie aankomen, en we coördineren dat ik aan stuurboord loefzijde met ze meevaar. We hebben een paar bootlengtes afstand moeten houden, want een scherp jacht besloot om tussen ons door te varen. Trots, dankbaar, en met een grote glimlach vaar ik een paar minuten met ze mee terwijl mijn vader wuivend vanuit zijn rolstoel op de railing staat. Dit is toch wel de beste manier om hem onze Ori te laten zien. Later deelt hij met me dat hij aan boord heeft verteld hoe hij als Kringlid ook meegevaren heeft, en dat het fantastisch was om ons zo te ontmoeten.

Na ingehaald te zijn draai ik terug naar Harlingen, waar Leentje en Juno genietend van de zon het anker hebben uitgegooid voor het strand. Dankbaar voeg ik me bij hen, en rusten we een paar uur tot het uitgaand tij ons stroom mee gaat geven naar Kornwerderzand.

Als we eenmaal bij Kornwerderzand aankomen zit de rolfok muurvast, en is het in de stampende golven vanaf het voordek ook niet zomaar op te lossen. Ik besluit de fok toch maar met de hand op te rollen, waarbij ik op mijn knieën op het voordek waak voor windstoten. Als windstoten komen wil ik de fok namelijk loslaten, in plaats van opgetild te worden van het voordek. De verwachte windstoot komt niet, en met een keurig opgerolde fok volg ik Leentje en Juno naar binnen.

Terwijl we de mast strijken komt er een jacht binnenvaren, dat zichzelf over de VHF hoorbaar moet inhouden om niet te hard te vloeken als de sluiswachter uitlegt dat de brug gestremd is. “Maar ik kom van ZEE, meneer!”. Toch wel handig, zo’n Drascombe.

In een sluis voor onszelf schutten we naar zoet, en zoeken we een plekje naast het surfgebied om na te borrelen en te overnachten. Wat ben ik blij, en dankbaar voor de flexibiliteit van onze vloot, dat het gelukt is papa ontmoet te hebben vandaag!

gezicht vanaf de Lutgerdina

Lorentzsluizen


Maandag 22-6
Kornwerderzand naar Oudemirdum

NO 2-4 Bft
5 uur onderweg

Een groot stuk tot Stavoren varen we met de wind mee op gereefd grootzeil en fok. Het is heerlijk rustig water onder de beschutting van Friesland.

We gaan de hoek om naar het oosten, en zetten de druil bij om in vlagerige wind op te kruisen. We ankeren tussen twee verboden gebieden, waar de aanloop ondiep, smal (tussen de gele tonnen) en met tegenwind een prachtige oefening is van het sturen op riem en zeilen.

Uiteindelijk lukt het om een slag te maken die net lang genoeg is om verlijerend maar met een goed getrimde zeilstand van een strakke fok en bijna losse druil hoog genoeg aan de wind is om bij de kust te geraken.
Vlak voor het riet vinden we beschutting voor anker, en hebben we een heerlijke avond.

Vanaf woensdag is er extreme hitte voorspeld met bijbehorende kleurcodes van het KNMI. Ik voel er voor om vaart naar Huizen te maken en de ergste hitte voor te zijn, en eerdere ideeën om op ons gemak Marken en Durgerdam op de terugweg aan te doen te laten varen.

Dinsdag
Oudemirdum naar Huizen

O/NO 3-4 Bft; Later 2 Bft
15,5 uur onderweg

Dit is de laatste dag, en het is een lange dag.
We vertrekken om 4.00 uur in de nacht, met het eerste licht. Ik slaap deze nacht slecht, en moet het doen met 1,5 uur nachtrust voordat de wekker om 3.00 uur gaat.
We vertrekken met het toplicht nog aan, en de tocht begint vlot maar met kalm water terwijl de lucht achter ons roze kleurt met de zonsopgang.

Wanneer we verder het meer opvaren worden de golven groter, en wordt het al snel een rollende tocht met halve wind en racen we het IJsselmeer over.
Juno en Leentje hebben uiteindelijk een rif gelegd, maar ik trek nog even door met vol zeil. Als het zo blijft, dan is het met dit zeil namelijk best te doen. Het blijft niet zo (een herhaald thema deze tocht), en als ik dan eenmaal reef zitten we in de klotsende golven waar golfslag van onder de Ketelbrug zich mengt met de rest van het water. Daar heb ik spijt niet eerder geacteerd te hebben.

Deinzend en stampend op de druil haal ik het grootzeil weg vanuit de cuddy-ingang. Ik overweeg een rif te leggen, maar doe het niet. Ik heb twijfel of het enkele rif van Ori het zeil wel klein genoeg maakt, en het is aanmerkelijk meer werk dan het weghalen van het zeil.
Op fok en druil ga ik verder. De manoeuvre geeft me mijn rust terug: De windvlagen doen nu niet zoveel meer, maar de golfslag blijft Ori op en neer rollen.

Ondertussen zijn zowel Leentje als Juno een stuk verder gevorderd. Wanneer we dichter bij de dijk voor de Houtrib zijn, zie ik dat ik een stuk aan de wind moet zeilen om de hoek om te gaan. Die koers is op fok en druil echter heel langzaam, als de golven je boeg weer terugbeuken. Ik sta voor de keus om in druk water opnieuw het grootzeil te hijsen, of om de motor te starten. Het voelt als een keuze tussen de ijdelheid om deze oversteek zonder motor te doen en misschien een uur langer in onrustig water te varen, en de veiligheid van motorzeilen om mij wat meer snelheid te geven om de golven lekker te pakken. Ik kies het laatste.

Al snel zie ik dat dit goed werkt. De zeilen helpen tegen het rollen dat je krijgt als je zonder zeil zou varen, want elke keer dat je een golf op rolt biedt het zeiloppervlak weerstand. In de luwte bij de Houtrib is dan toch ook de externe benzinetank leeg, en gaat de laatste 5 liter ECO benzine er in. Dat geeft een aardige rommel in de bakskist, want een dichtgeknoopt vuilniszakje dat daar op een haven wacht is opengegaan tijdens het tanken.

In de aanloop van de sluis en tijdens het schutten praten we bij en zeggen we gedag. Juno gaat mee naar de Bataviahaven om met de bemanning van Leentje na te borrelen. Dit is de plek waar Leentje namelijk trailerop gaat.

Ik voel de druk van de voorspelde hittegolf van morgen en besluit nog wat verder te gaan, ook al is de wind vergeleken met de snelle oversteek van het IJsselmeer goed ingekakt. De wind komt in ieder geval uit een gunstige hoek om verder naar het zuiden te gaan. Ondertussen is het 9.00 uur ‘s ochtends en heb ik 5 intense uren gevaren op bijna geen slaap.

Na de sluis volg ik de dijk naar het zuidwesten. Er is weinig wind, en ik heb alles uitgeboomd. Met gemiddeld 2 knopen wind zoek ik verkoeling in kleermakerszit onder de schaduw van de druil op het achterdek. Met op de telefoon een luisterboek en de voortkabbelende boot stuur ik bij met wat creatief gelegde knopen aan de helmstok en leg ik me erbij neer dat het een lange zit wordt. Met deze wind ligt elke opeenvolgende ankerplek op mijn route een handvol uur uit elkaar, en het begint al snikheet te worden onder de verschillende laagjes zonnebrand die ik ondertussen gesmeerd heb.

4 uur later dobber ik de Blocq vluchthaven binnen en gooi ik linksom in een beschut hoekje het anker uit voor een siësta.
De siësta van 2,5 uur had ik nodig, en met gewassen gezicht en een briesje door het voorluik slaap ik heerlijk. Met hernieuwde energie ga ik daarna door. Misschien zelfs verder dan Pampushaven.
En zo gedaan! Ondertussen is er meer wind, en met ruim 3 knopen snelheid krijg ik goede moed. In de aanloop van de Hollandse Brug zelfs even 5 knoop aangetikt. De wind is een heerlijke aanvulling op de zon, die nu ook wat lager is gaan staan. Op het Gooimeer besluit ik uitgeput de motor bij te zetten in plaats van op te kruisen, om op tijd in thuishaven Huizerhoofd te zijn voor een welverdiende wandeling naar de snackbar, gevolgd door een heerlijke douche. Het lukt mooi voor sluitingstijd, en om 19.30 uur vaar ik de haven binnen.

IJsselmeer

De tocht was een bijzondere vuurdoop voor Ori, en voor mij een mooie terugkeer naar het Wad sinds we jaren terug met Lugger Elliott voeren. De tocht heeft me een paar stoere ervaringen rijker gemaakt: Voor het eerst varen op het westelijk Wad; Voor het eerst buitenom een eiland en het bevaren van zeegaten zoals het Eierlandse Gat. Een prachtige tocht met fijn gezelschap.

De langste dag tocht 2026 vloot was:
Coaster Juno
Longboat Cruiser Leentje
Coaster Fiddler’s Green
Coaster Ori
en als loods Coaster SeaNymph 🙂


Guus
Coaster Ori