Een Zwanenzang

Eind 2019 heb ik afscheid genomen van de Swarte Swan.

De beslissing viel na mijn laatste herfsttocht op Vänern. Het was een 5-daagse tocht met veel wind, de meeste tijd windkracht 5 of meer. En hoewel de Swarte Swan dat nog wel aankon merkte ik dat het werken op het voordek (grootzeil reven of opbinden) mij niet zo vlot meer afging. De jaren gaan tellen.

“Wat hebben we weer en ruimte in de garage!” zegt mijn vrouw. Ik zie alleen een een lege plek.

Je moet het van je afschrijven, wordt vaak gezegd. Hierbij dan.
Nog een mooie najjarstocht gemaakt, 2 weken voor de herfst begon, van een maandag tot vrijdag.

Met nog 20 km te gaan naar de startplek in Hällekis kreeg ik al een loods mee. Niet aan boord, maar om te volgen. De spiegelgladde asfaltzee miste bebakening dus werden we 5 km lang begeleid. Daarna mocht ik weer zelf de koers bepalen.

In de haven van Hällekis lag de coaster Mistral uit St John (IMO 6617855), bijna klaar met het lossen van grondstof voor veevoer.

Met een noordelijke wind was Lurö nog net bezeild. Maar hij zwakte af en ik had nog goed 3 uur daglicht. Misschien westelijk aanhouden naar Kallandsö? Tijd om alle zeilen bij te zetten.

Al snel hoorde ik achter me “doenk, doenk, doenk…” en zag ik de “Mistral” aankomen op weg naar Trolhattan, de ingang van het Götakanaal. Even later was de rust weergekeerd.

Gaandeweg nam de wind weer toe, en de golfslag ook. Lurö bleef mijn doel. Maar de laatste km was het nog tobben met luwte, vlagen, kruisen om een punt te kunnen ronden.
Telefoon van thuis ging om 19:00 uur. Dat moest ik wel aannemen anders wordt de kustwacht gebeld! “Bel me over een kwartier maar weer”. Dat herhaalde zich nog een paar keer. Maar uiteindelijk kon ik rond 20.30 uur in mijn beschutte baai in het donker een potje eten koken.

De wind bleef noordelijk, minstens 5 Bft dus bleef ik lekker een extra dag voor anker liggen. Er was veel te zien, vooral paddestoelen, o.a een grote sponszwam en verschillende koraalzwammen. Door bevers omgeknaagde bomen. Een knobbelzwaan kwam me een hele middag gezelschap houden.

Het voortdurende geluid van een helikopter maakte me nieuwsgierig. Het bleek geen militair toestel te zijn maar een civiel exemplaar dat goederen voor een nieuwe electriciteitskabel uitvloog vanaf een ponton. Uit 60-liter-vaten werd Jet A-1 getankt. Jeugdherinneringen.

Na 2 dagen toch de oversteek naar Djurö gewaagd. Met de wind schuin achter en alleen op fok en druil ging dat in sneltreinvaart, regelmatig surfend. Geweldig! Een paar uur later lag ik weer in de luwte aan een steiger.

Ook hier veel natuur beleefd in alle rust. Wildpaadjes gevolgd in alle richtingen, genoten van het beuken der golven aan de westkant. Ronde zonnedauw. Een vissende blauwe reiger. Baardmossen (soort korstmos)
Binnenin de eilanden groep een keer verkast, elk eiland is weer anders!

Vrijdags was het tijd om terug te gaan. Een ZW-wind, goed bezeilde koers, en sterkte van 4 à 5 Bft terwijl het de komende dagen verder zou verslechteren.
De berg Kinnekulle was weer een markant richtpunt.

Thuis de kajuitpomp (stuurboord) gedemonteerd, ik dacht dat die niet in orde was. Er bleek niets mis mee te zijn, anders dan dat het aanzuigpunt te hoog zat. Al met al een leerzame oefening.

En toen ben ik diep gaan nadenken. Houd ik de boot nog een paar jaar? Ik heb er bijna 10 jaar van kunnen genieten. Maar aan alles komt een keer een eind (behalve aan Brexit, maar dat had ik mis). En er waren toch wat specialistische operaties nodig die ik zelf niet zag zitten, was meer iets voor Dr. Nederland. Dus de specialist gebeld, die heeft de Swarte Swan doorgelicht en een grondige diagnose afgegeven (hij heeft haar maar één keer “Black Swan” genoemd). En toen heb ik de

Swarte Swan aan zijn zorg overgedragen zoadat ze daarna met iemand anders een nieuw leven kan beginnen.

En nu zit ik zonder boot! Hoe het nu verder moet?
Het begint een beetje te kriebelen. En stiekem kijk ik naar eenvoudiger bootjes, eenvoudiger tuigage, makkelijker te bedienen in mijn eentje zonder halsbrekende toeren.

Ik heb mijn ligplaats in het dorp nog aangehouden. Komt tijd komt raad. “Je gaat toch niet weer opnieuw beginnen, hè ?” zei mijn vrouw bezorgd. Ik deed er het zwijgen toe.

Jacob van der Schaaf