NKDE

Drascombe, ooit van gehoord?

Drascombe, ooit van gehoord?

On januari 12, 2018, Posted by , In Overig, With Reacties uitgeschakeld voor Drascombe, ooit van gehoord?

Waar een artikel in de Seasons van je schoonmoeder al niet tot toe kan leiden… . Zeilen is een bezigheid waar we al heel veel plezier aan hebben beleefd. Al jaren hebben we samen met vrienden een boot Windekind, een houten Schakel uit 1976. Aangezien de kinderen groter worden maar de boot niet was een grotere boot wenselijk. Al zoekend naar wat voor ’n boot het moest gaan worden bleek al snel dat het niet mee zou gaan vallen. En trailerbaar vanaf de helling, en een ophaalbaar midzwaard zodat we zo de kant op kunnen varen, en onderhoudsarm (het werk en gezinsleven kost al uren), en dan nog groter dan de Schakel.

Van alles werd bekeken, een Randmeer, een Sailhorse (of was het nou Seahorse), een Spanker, een Top, niets had ons beider instemming. Mijn schoonmoeder kwam met een stapel Seasons met daarin een verhaal over droogvallen op het wad. Dit sprak mij erg aan omdat ik zelf deze zomer met vier kameraden op de Waddenzee heb rondgezworven op een platbodem. Het in dit verhaal beschreven bootje leek mij wel wat en dus reden om daar eens naar te informeren. Na wat rondbellen en het nodige speurwerk op het internet vond ik de vereniging van deze bootjes.

Van Michel kreeg ik een uitnodiging om op een clubdag langs te komen en eens mee te varen. Op 14 september was het zo ver. Op weg naar de neven en nichten dag van mijn familie in Zeeland zouden we even bij de club bijeenkomst langsgaan. We werden hartelijk ontvangen door de heer Te Kloese en ‘familie’ Maartens en kregen uitleg over de verschillende types.

impuls02gr.jpg
impuls02kl.jpg

Met een kajuit, een Coaster of Cruiser, of een open boot, een Longboat of Lugger. De beslissing was gevallen, het moest een Longboat worden. Nu vast stond welk type we wilde hebben kon de speurtocht beginnen. Veel was er niet te koop in Nederland. Geïnspireerd door clubleden werd ons zoekterrein verlegd naar Engeland. Het internet en het Britse blad The Practical Boat Ownerboden wel het nodige aanbod.

Uiteindelijk vonden we er een via het internet. Na wat heen en weer ge-e-mail werd besloten naar Engeland te gaan om de boot te gaan bezichtigen en misschien te kopen. Zo gezegd zo gedaan, nou ja!

Op vrijdagmiddag vertrokken we, samen met onze dochter Laura naar Engeland. De boot was geboekt om 1900 uur dus konden we nog mooi voor het donker een camping opzoeken aan de overkant. De reis verliep voorspoedig… tot aan Antwerpen. In de Kennedy tunnel was een ongeluk gebeurd en het verkeer stond stil. De tijd verstreek zonder dat we een meter reden. Eindelijk na ruim twee uur kwam er beweging in de lange rij met auto’s. De planning van zeven uur zouden we niet halen dus werd met behulp van de moderne communicatie apparatuur verbinding gemaakt met het boekings-kantoor. Helaas, de laatste boot van 2100 uur was al vol geboekt. Er wachtte ons dus een andere dan de geplande overtocht.

impuls03gr.jpg
impuls03kl.jpg

Op de terminal aangekomen bleken we niet de enigen te zijn die hun boot hadden gemist. We konden aansluiten in een rij om misschien toch nog mee te kunnen met de boot van negen uur. Geen geluk, er konden maar drie auto’s mee en aangezien wij nummer 15 waren bleven we dus in Calais. Dan maar in de auto slapen, stoelen eruit en de Sharan werd omgetoverd tot kampeer auto. Tegenover de bezorgd-heid van mij stond de opwinding van het avontuur bij de twee dames in het gezelschap.

Na een goede nacht konden we met de eerste boot naar Engeland. Het landschap van Engeland is zo vertrouwt dat het meteen voelde alsof we er gisteren nog waren geweest. Een prachtig land, alleen jammer dat het Pond zo hoog staat. Naar Dorchester ging onze reis want daar lag ze in de werkplaats van Simon. De reden waarom hij zijn Longboat weg deed was triest. Na zijn scheiding beleefde hij geen lol meer aan het schip. Dat nu een jong gezin de boot overnam deed hem wel goed.

Na de wiellagers te hebben doorgesmeerd en de trailer verder te hebben geïnspecteerd begon de terugtocht met onze nieuwe aanwinst, Simon aangedaan achterlatend. Na een lange dag vonden we een plaats voor ons tentje in Seven Oaks op een camping die we al eens eerder hadden bezocht. Onder het schijnsel van de koplampen werden de haringen in de grond geslagen. De regen die op het tentzeil tikte liet onze dromen snel beginnen.

Na een voorspoedige thuisreis kwamen we zondag aan het eind van de middag aan in Soest trots met ons ‘nieuwe schip’. Een toepasselijkere naam kon de boot niet hebben… IMPULSE! En aangezien je een boot nooit een andere naam mag geven volgens de vorige eigenaar ‘otherwise it brings you bad luck’ laten we dit maar zo.

Marcel Antheunisse

Comments are closed.