NKDE

Rosa Drascombia

Rosa Drascombia

On januari 13, 2005, Posted by , In Overig, With Reacties uitgeschakeld voor Rosa Drascombia

Wij hebben een Drascombe in de tuin. Dat is weer eens iets anders dan de tuinkabouters, zonnewijzers of betonnen honden waarmee sommige mensen hun horizon vervuilen, en hij trekt zeker zoveel bekijks. Terecht, wat is er prettiger om naar te kijken dan een goedgevormd schip? Nou ja, ik weet nog wel een paar dingen die óók de moeite waard zijn maar hier onbesproken moeten blijven. Ons tuintje is er in elk geval duidelijk op vooruit gegaan. Want ik ben geen tuinmens en laat de zaak het liefst verloederen. Maar nu is, tussen weegbree en paardebloem, iets móóis opgebloeid: een Drascombe met de toepasselijke naam Rosebud ….

Kritisch ingestelde NKDE-ers – en dat zijn de meeste – zullen misschien vragen of een Drascombe in het water niet beter tot haar recht komt dan in de tuin; of een opgezette mammoet, een kopie van een maanlander, of de buste van Harry Mulisch niet eerder in aanmerking zou komen om indruk op de buren te maken. Het antwoord is: inderdaad, afgezien van het borstbeeld misschien. Maar zij – de Drascombe – staat daar niet alleen om te imponeren maar in de eerste plaats omdat er aan gewerkt moet worden.

Het potdeksel is één en al schilferigheid. En ook de mast was hard aan een beurtje toe. Verder moet het onderwaterschip behandeld worden met een substantie die geen koper maar, naar de prijs te oordelen, zuiver goud schijnt te bevatten. Ik moet er, kortom, krom voor liggen maar doe dat met plezier. Als ik dan even uithijg tegen het tuinhekje komt er steevast iemand vragen wat voor een schip dit is – de naam moet meestal tweenmaal herhaald worden – en hoe het zeilt – waarna ik helemáál nooit uitgesproken raak. Ik doe dus op ruime schaal aan P.R.; belangeloos; ( Hoewel een klein gebaar van de importeur nooit weg zou zijn; een potje antifouling bijvoorbeeld? Maar daar zal ik niet om zeuren. Dit schip verkoopt zich immers zélf.)

Wij hebben een Drascombe in de tuin. Het doet een beetje denken aan een tekst van drs P.:

“Er ligt een juffrouw in het trapportaal”

Of aan Han Hoekstra die, meer hooggestemd, dichtte:

“Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,
gij kunt hem zien, ge schijnt het niet te willen
… “

Maar, of je nu wilt of niet, dit schip is, net als de juffrouw in het trapportaal moeilijk te negeren. Het staat er pront te wezen als een stokroos tussen de onkruiden. En ik, ik voel me bevóórrecht!

John Brakelé

Comments are closed.