NKDE

Per Longboat driftend naar Jamaica

Home  >>  Overig  >>  Per Longboat driftend naar Jamaica

Per Longboat driftend naar Jamaica

On januari 13, 2004, Posted by , In Overig, With Reacties uitgeschakeld voor Per Longboat driftend naar Jamaica

Sail south till the butter melts

In verschillende eind zeventiger jaren door het toenmalige Honnor Marine uitgegeven Drascombe handleidingen The Drascombe Owners Handbook, how to get the best from your boat schrijft John L. Watkinson in zijn inleiding onder meer over de tocht in een Longboat van Engeland naar Jamaica. Er leek over die reis, in tegenstelling tot over de tochten van Ken Duxbury, Webb Chiles en David Pyle echter nimmer iets gepubliceerd te zijn. Dat was ook zo totdat de redactie van de ElectroBaD recentelijk per e-mail werd benaderd door Geoff Stewart.

Stewart blijkt de koene schipper te zijn die toendertijd – we schrijven 1973 – vanuit Newhaven het zeegat koos om, eigenlijk in een organisch proces, richting het Caraibisch gebied te verdagen. Hij heeft zijn avontuur nu beschreven in Sail south till the butter melts.

De tocht lijkt hem echter meer te overkomen dan dat er sprake is van een bewust uitgestippelde marsroute, maar dat kan ook aan de vrij ruwe, logboekachtige schrijftrant van de auteur liggen. Hoewel, wekenlang alleen op zee, ook ‘s nachts tijdens storm er samen met je Open Longboat voor staan dwingt in ieder geval mijn respect af. Op een gegeven moment beschrijft Stewart een nachtelijke situatie waar zijn schip met zo’n kracht bijna verticaal een freak wave afdendert, haar boeg zich ingraaft en secondenlang niet meer boven lijkt te komen dat de koude rillingen je werkelijk over de rug lopen.

We volgen de Mk1 Longboat Donna Elvira (naar de opera persoonlijkheid) op haar tocht over Het Kanaal, via de Franse kanalen, langs de Middellandse Zee kust van Marseille naar Gibraltar. In Het Kanaal praait Stewart ‘s nachts het lichtschip Sandettie om van de bemanning (na een paar ‘Scotches’) zijn positie en de juiste koers richting Franse kust te vernemen. Eindelijk nabij Calais neemt de schipper de havenlichten als rood aan sb en groen aan bb waar maar realiseert zich net op tijd dat hij al ruim voorbij de pier en bijna op het strand naast de haven aanloop vaart…

Na groot onderhoud vertrekt Stewart van Gibraltar naar Gran Canaria. Vanaf daar treedt Geoff de tocht over de Atlantische Oceaan onbevangen tegemoed. Zijn schip is uitstekend voorzien van reserve orderdelen – ‘two of everything’ – Donna Elvira wordt zelfs met twee roeren gevaren. De interne mens is echter beduidend minder goed bedeeld. Afgezien van een ongelukkige Dorade wordt bij tijd en wijle zelfs uitsluitend met uien ontbeten terwijl het bloed dat uit zijn tandvlees loopt (scheurbuik?) met vitaminepillen wordt gestelpt – bepaald onprettig. Na aan de hand van passerende schepen, langsdrijvend spul, sextant werk en de duiding van overkomende vliegtuigen eindelijk Barbedos te peilen eindigt de trip op donker Jamaica.

Sail south till the butter melts is zeker voor de eigenaar van een Longboat interessante lectuur. Met name de aanpassingen aan Donna Elvira later in de tocht zijn lezenswaardig. Vraag me echter af of de schipper wel van zijn reis heeft genoten of dat het meer een persoonlijkheids vormende queste was. Dat geldt zeker voor het deel na Gibraltar wanneer gedurende de eigenlijke oversteek herinneringen aan schelmstreken, minaressen en wilde-jongens-avonturen een prominente plaats in het boek innemen. Deze avonturen en de beschrijving ervan staan bepaald niet op Ik Jan Cremer niveau.

Anno 2004 leeft Geoff Stewart als gegoed huisvader en eigenaar van een interim management bureau in Melbourne, Australië. Hij zeilt nog steeds maar heeft Donna Elvira toendertijd verkocht in de Carieb. Wat er van haar is geworden, is onbekend.


Redactie (Electro)BaD

Comments are closed.